اصل 30 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران می گویـد: دولت موظف است وسایل آموزش و پروش رایگان رابرای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سرحد خودکفایی کشور به طور رایگان گسترش دهد .
۱۳۹۱ اسفند ۲۰, یکشنبه
فتوای خامنه ای نشان از ترس نظام از آتش خشم مردم در چهارشنبه سوری است .
ایرانیان به استقبال نوروز میروند، نوروزی که ریشه در تمدن و فرهنگ ایرانیان باستان داشته و خواهد داشت. اگر نگاهی کوتاه به تاریخ پیشینیان داشته باشیم ، به درک آن خواهیم رسید که نابود کنندگان تمدن، فرهنگ و نشانه های آن در یک جامعه، به حقیقت زمانی خواهند رسید که خود در نسخه های تاریخ اصیل یک ملت, خاکسپاری خواهند شد. ت...اریخ سی وچهارسالهٔ حکومت ملایان که خلاف ایرانیان و مطالبات آنها گام نهادند، گواه این موضوع است.
میخواهم بسیار ساده بگویم: بنا به فتوای خامنه ای، مراسم چهارشنبه سوری مصداق خواستن حاجت از آتش است، و این موضوع بنا به تصور او خلاف مبانی اسلام محمدی میباشد. اما دقت کنیم، پیامبری که امروز مورد احترام حکومت ملایان بوده و به نام اسلام و احکام آن دست به هر جنایاتی میزنند، در هزارو چهارصد سال پیش، محمد آورندهٔ دین اسلامی بود که بنا به اسناد معتبر و روایت تاریخی، الله که مورد عبادت محمد و پیروان او قرار گرفت، بزرگ بتی در کعبه بود که بعد از علنی شدن پیامبری محمد، این بت (الله) تبدیل شد به خدای آسمانی پیروان محمد.
چگونه است که خامنه ای و سایر علمای دین محمد بر او خورده نمیگیرند که،
ای پیامبر خدا ! دست بلند کردن به سوی الله، خواستن نیاز از سنگی است که زمانی بتی معروف در سرزمین عربستان بوده، اگر چهار شنبه سوری که یک نماد تمدن است حاجت از آتش معنی میشود، پس الله پرستی هم سجده بر سنگ و رازو نیاز با بت است.
میخواهم بسیار ساده بگویم: بنا به فتوای خامنه ای، مراسم چهارشنبه سوری مصداق خواستن حاجت از آتش است، و این موضوع بنا به تصور او خلاف مبانی اسلام محمدی میباشد. اما دقت کنیم، پیامبری که امروز مورد احترام حکومت ملایان بوده و به نام اسلام و احکام آن دست به هر جنایاتی میزنند، در هزارو چهارصد سال پیش، محمد آورندهٔ دین اسلامی بود که بنا به اسناد معتبر و روایت تاریخی، الله که مورد عبادت محمد و پیروان او قرار گرفت، بزرگ بتی در کعبه بود که بعد از علنی شدن پیامبری محمد، این بت (الله) تبدیل شد به خدای آسمانی پیروان محمد.
چگونه است که خامنه ای و سایر علمای دین محمد بر او خورده نمیگیرند که،
ای پیامبر خدا ! دست بلند کردن به سوی الله، خواستن نیاز از سنگی است که زمانی بتی معروف در سرزمین عربستان بوده، اگر چهار شنبه سوری که یک نماد تمدن است حاجت از آتش معنی میشود، پس الله پرستی هم سجده بر سنگ و رازو نیاز با بت است.
اطلاعیه سید علی گدا در مرگ جوان ناکام بسیجی حاج هوگو چاوز !
در گذشت شهادت گونه سردار رشيد اسلام در بلاد آمريكاي لاتين-بسيجي دلاور-قهرمان عرصه هاي نبرد با دژمن برادر هوگو چا...وز رحمت ا... عليه ثلمه اي جبران ناپذير براي اينجانب و امت اسلامي بود .براي آن مرحوم كه عمري را به مجاهدت در راه اسلام عزيز و مبارزه با دژمن گذرانده و زحمات زيادي براي نظام اسلامي متحمل شده بود از درگاه پروردگار رحمت و مغفرت آرزومندم .
۱۳۹۱ اسفند ۱۹, شنبه
اعتراض به حکم اعدام پنج فعال مدنی اهوازی(استکهلم)
چاوز دوم، مادورو رئیسجمهور موقت ونزوئلا شد
نیکولاس مادورو پس از مراسم سوگواری برای چاوز، به عنوان رئیسجمهور موقت ونزوئلا
سوگند یاد کرد. انریکه کاپریلس، رهبر اپوزیسیون، ضمن اعتراض به این "اقدام
غیرقانونی" از شرکت در مراسم ادای سوگند خودداری کرد.
رادیو آلمان:نیکولاس مادورو، معاون چاوز، در شامگاه جمعه (۱۸ اسفند/۸ مارس) به عنوان رئیسجمهور موقت ونزوئلا سوگند یاد کرد. این مراسم در کاراکاس در حضور دیوسدادو کابلو، رئیس پارلمان این کشور، صورت گرفت.
مادورو قسم خورد که "با وفاداری کامل به فرمانده هوگو چاوز" از قانون اساسی ونزوئلا پاسداری خواهد کرد. بر اساس قوانین ونزوئلا، مادورو ۳۰ روز مهلت خواهد داشت تا انتخابات جدیدی را در این کشور برگزار کند.
هوگو چاوز پیش از مرگ، مادورو ۵۰ ساله را به عنوان جانشین خود معرفی کرده بود. مادورو نیز قرار است که به عنوان یکی از نامزدها در انتخابات آتی شرکت جوید. حزب سوسیالیست حاکم نیز نامزدی مادورو را تایید کرده است.
مادورو در نخستین اقدام خود از کمیسیون انتخابات خواست هر چه زودتر تاریخی را برای برگزاری انتخابات تعیین کند.
نقض قانون اساسی ونزوئلا
دیوان عالی ونزوئلا نیز انتقال قدرت به مادورو، به عنوان رئیسجمهور موقت و قانونی این کشور را تایید کرده است. انریکه کاپریلس، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا، ادای سوگند مادورو را "خلاف قانون اساسی" این کشور خواند.
کاپریلس گفت: «هیچکس مادورو را به این سمت برنگزیده است.» به گفته وی، تصمیم دیوان عالی ونزوئلا "سوءاستفاده" از اختیارات قانونی است. کاپریلس به نشانه اعتراض در مراسم ادای سوگند مادورو شرکت نداشت. کاپریلس تاکید کرد که "اپوزیسیون این خلافکاری را تحمل نخواهد کرد".
براساس قانون اساسی ونزوئلا، رئیس پارلمان باید به طور موقت مسئولیتهای اجرایی بر عهده گیرد و در عرض ۳۰ روز انتخابات جدید را سازماندهی کند.
مادورو که پیشتر راننده اتوبوس بود و سپس به با پیوستن به اتحادیه کارگری وارد عرصه سیاست شد، یکی از همکاران نزدیک هوگو چاوز محسوب میشود.
شرکت احمدینژاد و لوکاچنکو در مراسم ادای احترام
در مراسم رسمی سوگواری برای هوگو چاوز بیش از ۵۴ رئیسجمهور و نخستوزیر از کشورهای مختلف شرکت داشتند. در آکادمی افسری کاراکاس، جایی که مراسم برگزار شد، محمود احمدینژاد و آلکساندر لوکاچنکو، رئیسجمهور رژیم ایران و بلاروس نیز از جمله شرکتکنندگان بودند.
اغلب کشورهای عضو اتحادیه اروپا در سطح سفیر در این مراسم شرکت داشتند. آمریکا نیز دو نماینده کنگره را به این مراسم اعزام کرده بود که یکی از آنان عضو سابق مجلس نمایندگان از حزب دمکرات بود.
هوگو چاوز در روز سهشنبه (۱۵ اسفند/۵ مارس) در سن ۵۸ سالگی در پی عوارض بیماری سرطان در کاراکاس درگذشت. چاوز از سال ۱۹۹۹ زمام قدرت در ونزوئلا را در دست داشت. وی که برای سومین بار در انتخابات ریاستجمهوری ونزوئلا در اکتبر سال ۲۰۱۲ پیروز شده بود به علت بیماری نتوانست ادای سوگند کند.
جنازه چاوز مومیایی شده است. قرار است که پیکر چاوز در تابوتی شیشهای گذاشته شود تا شهروندان بیشتری بتوانند با وی وداع کنند. مادورو در این باره گفت: «چاوز باید از این طریق برای مردم همچون هوشیمین، لنین و مائو تا ابد باقی بماند.»
رادیو آلمان:نیکولاس مادورو، معاون چاوز، در شامگاه جمعه (۱۸ اسفند/۸ مارس) به عنوان رئیسجمهور موقت ونزوئلا سوگند یاد کرد. این مراسم در کاراکاس در حضور دیوسدادو کابلو، رئیس پارلمان این کشور، صورت گرفت.
مادورو قسم خورد که "با وفاداری کامل به فرمانده هوگو چاوز" از قانون اساسی ونزوئلا پاسداری خواهد کرد. بر اساس قوانین ونزوئلا، مادورو ۳۰ روز مهلت خواهد داشت تا انتخابات جدیدی را در این کشور برگزار کند.
هوگو چاوز پیش از مرگ، مادورو ۵۰ ساله را به عنوان جانشین خود معرفی کرده بود. مادورو نیز قرار است که به عنوان یکی از نامزدها در انتخابات آتی شرکت جوید. حزب سوسیالیست حاکم نیز نامزدی مادورو را تایید کرده است.
مادورو در نخستین اقدام خود از کمیسیون انتخابات خواست هر چه زودتر تاریخی را برای برگزاری انتخابات تعیین کند.
نقض قانون اساسی ونزوئلا
دیوان عالی ونزوئلا نیز انتقال قدرت به مادورو، به عنوان رئیسجمهور موقت و قانونی این کشور را تایید کرده است. انریکه کاپریلس، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا، ادای سوگند مادورو را "خلاف قانون اساسی" این کشور خواند.
کاپریلس گفت: «هیچکس مادورو را به این سمت برنگزیده است.» به گفته وی، تصمیم دیوان عالی ونزوئلا "سوءاستفاده" از اختیارات قانونی است. کاپریلس به نشانه اعتراض در مراسم ادای سوگند مادورو شرکت نداشت. کاپریلس تاکید کرد که "اپوزیسیون این خلافکاری را تحمل نخواهد کرد".
براساس قانون اساسی ونزوئلا، رئیس پارلمان باید به طور موقت مسئولیتهای اجرایی بر عهده گیرد و در عرض ۳۰ روز انتخابات جدید را سازماندهی کند.
مادورو که پیشتر راننده اتوبوس بود و سپس به با پیوستن به اتحادیه کارگری وارد عرصه سیاست شد، یکی از همکاران نزدیک هوگو چاوز محسوب میشود.
شرکت احمدینژاد و لوکاچنکو در مراسم ادای احترام
در مراسم رسمی سوگواری برای هوگو چاوز بیش از ۵۴ رئیسجمهور و نخستوزیر از کشورهای مختلف شرکت داشتند. در آکادمی افسری کاراکاس، جایی که مراسم برگزار شد، محمود احمدینژاد و آلکساندر لوکاچنکو، رئیسجمهور رژیم ایران و بلاروس نیز از جمله شرکتکنندگان بودند.
اغلب کشورهای عضو اتحادیه اروپا در سطح سفیر در این مراسم شرکت داشتند. آمریکا نیز دو نماینده کنگره را به این مراسم اعزام کرده بود که یکی از آنان عضو سابق مجلس نمایندگان از حزب دمکرات بود.
هوگو چاوز در روز سهشنبه (۱۵ اسفند/۵ مارس) در سن ۵۸ سالگی در پی عوارض بیماری سرطان در کاراکاس درگذشت. چاوز از سال ۱۹۹۹ زمام قدرت در ونزوئلا را در دست داشت. وی که برای سومین بار در انتخابات ریاستجمهوری ونزوئلا در اکتبر سال ۲۰۱۲ پیروز شده بود به علت بیماری نتوانست ادای سوگند کند.
جنازه چاوز مومیایی شده است. قرار است که پیکر چاوز در تابوتی شیشهای گذاشته شود تا شهروندان بیشتری بتوانند با وی وداع کنند. مادورو در این باره گفت: «چاوز باید از این طریق برای مردم همچون هوشیمین، لنین و مائو تا ابد باقی بماند.»
چرا همواره سران حکومت در صددند تا با توسل به زور، حکومتداری کنند؟
دلیل این همه جرائم در درون جامعه و بالا کشیدن سرمایه های مملکت توسط مشتی زورگو و قدرتمدار در ...چیست؟
آیا پایانی برای چنین جنایتکارهایی وجود ندارد؟
مسلم شده است که رژیم جمهوری اسلامی محصول مبارزات تودهای سالهای ۵۶ و ۵۷ نیست و با توافق، و به منظور مهار جنبشهای اعتراضی پیش رونده ی مردم، بر سر کار گمارده شده است ، تا چرخش دستگاههای سوددهی سرمایه های امپریالیستی از حرکت باز نه ایستد.
و در راستای چنین وظایفی، نیاز به تأسیس نهادها و ارگانهای سرکوب و مسلح منطبق با شرایط تازه را داشت؛ نهادها و ارگانهای مسلح “مردمی” که وظیفه ی شان به عقب راندن جامعه ی رادیکال و تخطئه ی جنبشهای اعتراضی – مردمی بود.
سرکوب کارگران و بیکاران، قتل عام توده های ستم دیده ی کُرد و ترکمن صحرا، توهین و تحقیر زنان و اخراج آنان از خيلى صحنه هاى سياسي و دولتی، نمایان گر این واقعیات است که هدف سران حکومت، نه برسمیت شناختن حقوق پایهای تودههای محروم، بلکه حفظ و حراست از منافع سرمایه داران و خواستههای بی پایان آنان بوده و میباشد.
به عبارتی دیگر لحظهای از حیات سران حکومت را نمیتوان سراغ داشت که از سرکوب تودههای محروم خبری نباشد. روزی به بهانه ی نفوذ فرهنگ غربی و مبارزه با ضد انقلاب، جنبشهای روشن فکری و دانشگاهی را به خاک و خون کشاندهاند و امروزه هم به بهانه ی مبارزه با “زورگیران و اوباشان” دارند اعتراضات به حق را مورد تعرض خویش قرار میدهند.
دارند طناب دار را بر گردن نوجوانان و قربانیان نظام میاندازند تا جامعه را به سکون وادارند؛ اعمال غیر انسانی و کثيفی که فقط و فقط از جانب نظام هایی همچون نظام جمهوری اسلامی بر میآید.
در حقیقت جامعه در نداری کامل بسر میبرد و بیش از نود درصد مردم دارند با فقر دست و پنجه نرم میکنند و ناتوان از خرید نان روزانه ی خویشاند. فرزندان شان ماههاست که رنگ گوشت را در سر سفره شان ندیدهاند و فراگیری علم و دانش هم برای آنان، بهدلیل بالا بودن شهریه و هزینه های تحصیلی ناممکن گردیده است. شکاف طبقاتی قابل توضیح و توصیف نیست و از یکطرف اخراجها و آمار بیکاری رو به جلوست، و از طرف دیگر یک درصد از آحاد جامعه، سوار بر سرمایه های مملکت اند و دارند میخُورند و میبرند. بنابراین و با وجود چنین شرایطی آیا میتوان انتظاری بهغیر از آنچه در درون جامعه دارد اتفاق میافتد، را داشت؟ آیا میتوان به این اندیشید که در چنین نظامی، ریشهی بلایای اجتماعی سوزانده شود و جامعه بیش از این شاهد نداری و دربدری محرومان و فرزندانشان نباشد؟
اوضاع زندگی انسانهای تحت حاکمیت رژیم وابسته ی جمهوری اسلامی بیش از اندازه دردآور و وخیم است. خودی هایشان دارند میگویند که علل نابسامانیها و ناهنجاریهای جامعه به فاصله ی طبقاتی و فقر و نداری مردم بر میگردد. در حقیقت و زمانی که سیاستهای اقتصادی جامعه در خدمت به رفاه مردمی نوشته نشده باشد؛ و زمانیکه حکومت مداران به دنبال اندوختن هر چه بیشتر و تاراج اموال عمومی مملکتاند، بروز صدها جرم و جرائم اجتماعی هم به امری طبیعی مبدل خواهد گردید. شکی در آن نیست که مقصر اصلی چنین وضعیت دهشتناکی نه قربانیان نظام بلکه خود سردمداران رژیم جمهوری اسلامیاند. دلیل اصلی به آن سیاستی بر میگردد که سرمایه داران دارند در سطوح جامعه آنرا به مرحله ی عمل در میآورند و پر واضح است که چنین نظامها و جوامع ای، میدان و دروازهی رشد و زندگی بهتر مردم را مسدود خواهند نمود تا خودیهایشان در آسایش و رفاهِ کامل زندگی کنند.
به واقع که این جامعه ی مردمی نیست.
این جامعه ی دزدان و چپاولگران است.
این جامعه ی آزاد برای آنان است و بی دلیل هم نیست که دارند دزدان اصلی را رها میکنند و قربانیان نظام را به پای چوبهی دار میکشند؛ دارند آزادیها را میکُشند تا کمربند اسارت را سفتتر نمایند؛ دارند خوی انسانی را زیر و رو مینمایند تا روحیه ی وحشیگیری و توحش را در درون جامعه نهادینه تر نمایند.
سران جمهوری اسلامی برای تداوم و پیگیری چنین آرمان غیر انسانی ای آمدهاند و تا آخرین دقایق عمرشان هم از آنها عقب نهخواهند نشست.
این سیاست دیکته و تعریف شدهی حکومتمداران ایران است و تنها و تنها با کُشت و کُشتار و سرکوب مخالفین و قربانیان نظام امپریالیستی که زندهاند.
به گمانی واقعیتر این نظام امپریالیستیست که مولّد زورگویان و اوباشان کلان میباشد. صدها چپاولگر جامعه با خیالی آسوده و آنهم با حمایت و پشتیبانی قوای سه گانه در صدد غارت اموال عمومیاند و در عوض، دارند طناب دار را بر گردن نوجوانان، جوانان و قربانیان نظام میاندازند. بر خلاف ادعاهای واهی «صادق لاریجانی»، مبنی بر اینکه “مسئله امنیت از اصلیترین نیازهای جامعه مدنی است” باید اعلام نمود که کار و بار رژیم جمهوری اسلامی نه تضمین امنیت و آسایش مردم، بلکه حمایت بی چون و چرا از عناصر مفتخوار و دم و دستگاههای غارتگر آن میباشد. صدها سرمایه دار جانی دارند شیرهی جان کارگران را میمکند و ارگانها و نهادهایی همچون قوه قضائیه دارند نقش سوپاپ اطمینان آنان را بازی میکنند؛ صدها زورگو وابسته به دولت و نظام در درون جامعه ی ایران ولواند و زندگی را به کام میلیونها انسان تلخ نمودهاند و کسی پاسخگو نیست!!
دروغ میگویند و هدفشان انحراف اذهان عمومیست و بهخیال خود بر این تصور واهیاند که با ریا و تزویر، و با سلاح و تهدید، میتوان جنبشهای اعتراضی را - بهمدت طولانی -، مرعوب سیاستهای فریبکارانهی خود نمود و نظام جمهوری اسلامی را - برای همیشه - سراپا نگه داشت..
" ننگ ابدى به اين حكومت و سرنگون باد كليت نظام جمهوري اسلامي"
آیا پایانی برای چنین جنایتکارهایی وجود ندارد؟
مسلم شده است که رژیم جمهوری اسلامی محصول مبارزات تودهای سالهای ۵۶ و ۵۷ نیست و با توافق، و به منظور مهار جنبشهای اعتراضی پیش رونده ی مردم، بر سر کار گمارده شده است ، تا چرخش دستگاههای سوددهی سرمایه های امپریالیستی از حرکت باز نه ایستد.
و در راستای چنین وظایفی، نیاز به تأسیس نهادها و ارگانهای سرکوب و مسلح منطبق با شرایط تازه را داشت؛ نهادها و ارگانهای مسلح “مردمی” که وظیفه ی شان به عقب راندن جامعه ی رادیکال و تخطئه ی جنبشهای اعتراضی – مردمی بود.
سرکوب کارگران و بیکاران، قتل عام توده های ستم دیده ی کُرد و ترکمن صحرا، توهین و تحقیر زنان و اخراج آنان از خيلى صحنه هاى سياسي و دولتی، نمایان گر این واقعیات است که هدف سران حکومت، نه برسمیت شناختن حقوق پایهای تودههای محروم، بلکه حفظ و حراست از منافع سرمایه داران و خواستههای بی پایان آنان بوده و میباشد.
به عبارتی دیگر لحظهای از حیات سران حکومت را نمیتوان سراغ داشت که از سرکوب تودههای محروم خبری نباشد. روزی به بهانه ی نفوذ فرهنگ غربی و مبارزه با ضد انقلاب، جنبشهای روشن فکری و دانشگاهی را به خاک و خون کشاندهاند و امروزه هم به بهانه ی مبارزه با “زورگیران و اوباشان” دارند اعتراضات به حق را مورد تعرض خویش قرار میدهند.
دارند طناب دار را بر گردن نوجوانان و قربانیان نظام میاندازند تا جامعه را به سکون وادارند؛ اعمال غیر انسانی و کثيفی که فقط و فقط از جانب نظام هایی همچون نظام جمهوری اسلامی بر میآید.
در حقیقت جامعه در نداری کامل بسر میبرد و بیش از نود درصد مردم دارند با فقر دست و پنجه نرم میکنند و ناتوان از خرید نان روزانه ی خویشاند. فرزندان شان ماههاست که رنگ گوشت را در سر سفره شان ندیدهاند و فراگیری علم و دانش هم برای آنان، بهدلیل بالا بودن شهریه و هزینه های تحصیلی ناممکن گردیده است. شکاف طبقاتی قابل توضیح و توصیف نیست و از یکطرف اخراجها و آمار بیکاری رو به جلوست، و از طرف دیگر یک درصد از آحاد جامعه، سوار بر سرمایه های مملکت اند و دارند میخُورند و میبرند. بنابراین و با وجود چنین شرایطی آیا میتوان انتظاری بهغیر از آنچه در درون جامعه دارد اتفاق میافتد، را داشت؟ آیا میتوان به این اندیشید که در چنین نظامی، ریشهی بلایای اجتماعی سوزانده شود و جامعه بیش از این شاهد نداری و دربدری محرومان و فرزندانشان نباشد؟
اوضاع زندگی انسانهای تحت حاکمیت رژیم وابسته ی جمهوری اسلامی بیش از اندازه دردآور و وخیم است. خودی هایشان دارند میگویند که علل نابسامانیها و ناهنجاریهای جامعه به فاصله ی طبقاتی و فقر و نداری مردم بر میگردد. در حقیقت و زمانی که سیاستهای اقتصادی جامعه در خدمت به رفاه مردمی نوشته نشده باشد؛ و زمانیکه حکومت مداران به دنبال اندوختن هر چه بیشتر و تاراج اموال عمومی مملکتاند، بروز صدها جرم و جرائم اجتماعی هم به امری طبیعی مبدل خواهد گردید. شکی در آن نیست که مقصر اصلی چنین وضعیت دهشتناکی نه قربانیان نظام بلکه خود سردمداران رژیم جمهوری اسلامیاند. دلیل اصلی به آن سیاستی بر میگردد که سرمایه داران دارند در سطوح جامعه آنرا به مرحله ی عمل در میآورند و پر واضح است که چنین نظامها و جوامع ای، میدان و دروازهی رشد و زندگی بهتر مردم را مسدود خواهند نمود تا خودیهایشان در آسایش و رفاهِ کامل زندگی کنند.
به واقع که این جامعه ی مردمی نیست.
این جامعه ی دزدان و چپاولگران است.
این جامعه ی آزاد برای آنان است و بی دلیل هم نیست که دارند دزدان اصلی را رها میکنند و قربانیان نظام را به پای چوبهی دار میکشند؛ دارند آزادیها را میکُشند تا کمربند اسارت را سفتتر نمایند؛ دارند خوی انسانی را زیر و رو مینمایند تا روحیه ی وحشیگیری و توحش را در درون جامعه نهادینه تر نمایند.
سران جمهوری اسلامی برای تداوم و پیگیری چنین آرمان غیر انسانی ای آمدهاند و تا آخرین دقایق عمرشان هم از آنها عقب نهخواهند نشست.
این سیاست دیکته و تعریف شدهی حکومتمداران ایران است و تنها و تنها با کُشت و کُشتار و سرکوب مخالفین و قربانیان نظام امپریالیستی که زندهاند.
به گمانی واقعیتر این نظام امپریالیستیست که مولّد زورگویان و اوباشان کلان میباشد. صدها چپاولگر جامعه با خیالی آسوده و آنهم با حمایت و پشتیبانی قوای سه گانه در صدد غارت اموال عمومیاند و در عوض، دارند طناب دار را بر گردن نوجوانان، جوانان و قربانیان نظام میاندازند. بر خلاف ادعاهای واهی «صادق لاریجانی»، مبنی بر اینکه “مسئله امنیت از اصلیترین نیازهای جامعه مدنی است” باید اعلام نمود که کار و بار رژیم جمهوری اسلامی نه تضمین امنیت و آسایش مردم، بلکه حمایت بی چون و چرا از عناصر مفتخوار و دم و دستگاههای غارتگر آن میباشد. صدها سرمایه دار جانی دارند شیرهی جان کارگران را میمکند و ارگانها و نهادهایی همچون قوه قضائیه دارند نقش سوپاپ اطمینان آنان را بازی میکنند؛ صدها زورگو وابسته به دولت و نظام در درون جامعه ی ایران ولواند و زندگی را به کام میلیونها انسان تلخ نمودهاند و کسی پاسخگو نیست!!
دروغ میگویند و هدفشان انحراف اذهان عمومیست و بهخیال خود بر این تصور واهیاند که با ریا و تزویر، و با سلاح و تهدید، میتوان جنبشهای اعتراضی را - بهمدت طولانی -، مرعوب سیاستهای فریبکارانهی خود نمود و نظام جمهوری اسلامی را - برای همیشه - سراپا نگه داشت..
" ننگ ابدى به اين حكومت و سرنگون باد كليت نظام جمهوري اسلامي"
ایجاد فضای رعب و وحشت در خوابگاه دختران دانشگاه تهران
ساعاتی پیش عده ای ناشناس شیشه های خوابگاه دخترانه چمران دانشگاه تهران را برای ایجاد رعب و وحشت شکستند.
به گزارش دانشجونیوز، این واقعه پس از آن روی داد که امروز تعدادی از دانشجویان دختر ...خوابگاه چمران دانشگاه تهران به قانون جدید منع ورود به خوابگاه بعد از ساعت 9:30 شب معترض بودند و خارج از درهای ورودی خوابگاه تجمع کرده بودند.
به دنبال این اعتراض، ساعاتی پیش اشخاصی که هویت آن ها ناشناس است برای ایجاد فضای رعب و وحشت در خوابگاه و جلوگیری از افزایش این اعتراضات، شیشه های خوابگاه دخترانه چمران دانشگاه تهران را شکستند.
بر اساس گزارشات رسیده، تا اواخر شب درگیری شدید بین دانشجویان و مسئولین خوابگاه دخترانه چمران ادامه داشته است.
به گزارش دانشجونیوز، این واقعه پس از آن روی داد که امروز تعدادی از دانشجویان دختر ...خوابگاه چمران دانشگاه تهران به قانون جدید منع ورود به خوابگاه بعد از ساعت 9:30 شب معترض بودند و خارج از درهای ورودی خوابگاه تجمع کرده بودند.
به دنبال این اعتراض، ساعاتی پیش اشخاصی که هویت آن ها ناشناس است برای ایجاد فضای رعب و وحشت در خوابگاه و جلوگیری از افزایش این اعتراضات، شیشه های خوابگاه دخترانه چمران دانشگاه تهران را شکستند.
بر اساس گزارشات رسیده، تا اواخر شب درگیری شدید بین دانشجویان و مسئولین خوابگاه دخترانه چمران ادامه داشته است.
اشتراک در:
پستها (Atom)